Shloka 24
Jarāsandha as Obstacle to the Rājasūya — Kṛṣṇa’s Strategic Genealogical Brief
Sabhā Parva, Adhyāya 13
दर्वीहोमानुपादाय सर्वान् यः प्राप्तुते क्रतून् | अभिषेकं च यस्यान्ते सर्वजित् तेन चोच्यते,“जो उस यज्ञका अनुष्ठान करता है, वह “दर्वीहोम' (अग्निहोत्र आदि)-से लेकर समस्त यज्ञोंके फलको प्राप्त कर लेता है एवं यज्ञके अन्तमें जो अभिषेक होता है, उससे वह यज्ञकर्ता नरेश 'सर्वजित् सम्राट' कहलाने लगता है
darvīhomān upādāya sarvān yaḥ prāpnute kratūn | abhiṣekaṃ ca yasyānte sarvajit tena cocyate |
Vaiśampāyana sprach: Wer dieses Opfer vollzieht, erlangt die Früchte aller Riten—von den Darvīhoma-Gaben (darvīhoma), wie der täglichen Feueroblation, an. Und weil am Ende für ihn die Abhiṣeka, die weihende Salbung der Inthronisation, vollzogen wird, wird jener königliche Opferherr fortan „Sarvajit“ genannt, der allbezwingende Souverän—ein Zeichen ritueller Vollendung und des ethischen Ideals der Königsherrschaft, die durch rechtmäßig geheiligte Zeremonie begründet ist und nicht durch bloße Gewalt.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links sovereignty to dharmic procedure: by properly undertaking a great sacrifice, a king is said to gain the merit of all sacrificial rites, and the concluding abhiṣeka confers a recognized, legitimate status—‘Sarvajit’—grounded in ritual and social order rather than mere coercion.
Vaiśampāyana explains the proclaimed result of the sacrifice being discussed: the performer receives the cumulative fruits of sacrifices beginning with darvīhoma, and at the end undergoes consecration, after which he is publicly designated by the royal epithet ‘Sarvajit’.