Shloka 17
Jarāsandha as Obstacle to the Rājasūya — Kṛṣṇa’s Strategic Genealogical Brief
Sabhā Parva, Adhyāya 13
सर्वव्यापी सर्वगुणी सर्वसाह: स सर्वराट्,राजा युधिष्ठिरकी ख्याति सर्वत्र फैल रही थी। सभी सदगुण उनकी शोभा बढ़ा रहे थे। वे शीत एवं उष्ण आदि सभी द्वद्धोंको सहनेमें समर्थ तथा अपने राजोचित गुणोंसे सर्वत्र सुशोभित होते थे
sarvavyāpī sarvaguṇī sarvasāhaḥ sa sarvarāṭ; rājā yudhiṣṭhirasya khyātiḥ sarvatra phail rahī thī. sarve sadguṇāḥ tasya śobhāṃ vardhayanti sma. sa śītoṣṇādi sarvadvandvān soḍhuṃ samarthaḥ san svair rājocitaiḥ guṇaiḥ sarvatra suśobhitaḥ abhavat.
Vaiśampāyana sprach: Der Ruhm König Yudhiṣṭhiras verbreitete sich überall. Mit jeder edlen Tugend begabt, mehrte er seinen Glanz durch die Tugend selbst. Fähig, alle Paare der Gegensätze zu ertragen —Kälte und Hitze und dergleichen— und geschmückt mit den einem König gebührenden Eigenschaften, leuchtete er an jedem Ort als ein universaler Herrscher.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Ideal kingship is grounded in virtue and self-mastery: a ruler’s true greatness is shown by universal good qualities, ethical conduct, and the capacity to endure life’s dualities (cold/heat, pleasure/pain) without losing balance.
The narrator Vaiśampāyana praises Yudhiṣṭhira, describing how his fame spreads everywhere because of his royal virtues and his steadfast endurance of hardships and opposites, presenting him as a model sovereign.