Shloka 32
राजसूयविचारः — Deliberation on the Rajasuya and the Summoning of Kṛṣṇa
भव एधस्व मोदस्व धनैस्तर्पय च द्विजान् | एतत् ते विस्तरेणोक्तं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । आपूच्छे त्वां गमिष्यामि दाशार्हनगरीं प्रति,संसारमें तुम्हारा अभ्युदय हो, तुम आनन्दित रहो और धनसे ब्राह्मणोंको तृप्त करो। तुमने मुझसे जो कुछ पूछा था, वह सब मैंने विस्तारपूर्वक बता दिया। अब मैं यहाँसे द्वारका जाऊँगा, इसके लिये तुमसे अनुमति चाहता हूँ
bhava edhasva modasva dhanais tarpaya ca dvijān | etat te vistareṇoktaṃ yan māṃ tvaṃ paripṛcchasi | āpūcche tvāṃ gamiṣyāmi dāśārhanagarīṃ prati |
Nārada sprach: „Gedeihe in der Welt; wachse an Wohlergehen; freue dich — und sättige mit deinem Reichtum die Zweimalgeborenen (die Brāhmaṇas). Was du mich gefragt hast, habe ich dir ausführlich dargelegt. Nun nehme ich Abschied; mit deiner Erlaubnis werde ich zur Stadt der Dāśārhas, nach Dvārakā, aufbrechen.“
नारद उवाच
Educational Q&A
Prosperity is to be aligned with dharma: one should flourish and rejoice, yet use wealth to support and satisfy the dvijas—especially brāhmaṇas—through gifts and respectful sustenance.
After answering the interlocutor’s questions in detail, Nārada concludes with a blessing and ethical instruction, then formally asks leave to depart for Dvārakā, the city associated with the Dāśārhas.