Shloka 36
जयास्पदं तव सैन्यस्य नित्य- ममित्रवित्रासनमीड्यरूपम् | विख्यातमादित्यसमं सम लोके त्विषा सम॑ पावकभानुचन्द्रै:,वह विश्वविख्यात ध्वजा आपकी सेनाकी विजयका आधार स्तम्भ होकर सदा शत्रुओंको भयभीत करती रहती थी। उसका स्वरूप प्रशंसाके ही योग्य था। वह अपनी प्रभासे सूर्य, चन्द्रमा और अग्निकी समानता करती थी
jayāspadaṁ tava sainyasya nityaṁ amitravitrāsanam īḍyarūpam | vikhyātam ādityasamaṁ samaṁ loke tviṣā samaṁ pāvakabhānucandraiḥ ||
Sañjaya sagte: „Jenes Banner deines Heeres war stets eine Säule des Sieges und versetzte den Feind unablässig in Schrecken. Seine Gestalt war des Lobes würdig, und sein Glanz war in der Welt berühmt—der Sonne gleich und an Leuchtkraft dem Feuer, der Sonne und dem Mond vergleichbar.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how symbols of leadership—like a banner—can embody collective confidence and intimidate opponents. In the ethical context of war, it points to the psychological dimension of conflict: morale, reputation, and visible signs of power can influence outcomes alongside physical strength.
Sañjaya, reporting the battlefield to Dhṛtarāṣṭra, praises the army’s banner/standard as a constant source of victory and fear for enemies, describing its celebrated brilliance as comparable to the Sun, the Moon, and fire.