Shloka 72
अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
दुःशासनं च निहतं मन्ये शोचति पुत्रक: । जिस कर्ण और भाई दुःशासनको अपना सहायक पाकर मूर्ख एवं दुर्बुद्धि दुर्योधनने श्रीकृष्णके प्रस्तावको ठुकरा देना ही उचित समझा था, मैं समझता हूँ, आज बैलोंके समान पुष्ट कंधेवाले कर्णको गिरा हुआ तथा दुःशासनको भी मारा गया देख मेरा वह पुत्र निश्चय ही शोकमें मग्न हो गया होगा || ७०-७१ $ || हत॑ वैकर्तन श्र॒त्वा द्वैरथे सव्यसाचिना
Vaiśampāyana uvāca: Duḥśāsanaṃ ca nihataṃ manye śocati putrakaḥ.
Vaiśaṃpāyana sprach: „Und auch Duḥśāsana ist erschlagen; ich meine, mein Sohn (Dhṛtarāṣṭra) trauert. Denn Duryodhana, töricht und verstockt, hielt es für recht, Kṛṣṇas Friedensangebot zurückzuweisen, gestützt auf Karṇa und Duḥśāsana wie auf Säulen; nun, da er eben diese Pfeiler gefallen sieht, muss Kummer den alten König überwältigen.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Attachment to unjust power and the rejection of righteous counsel culminate in inevitable sorrow; grief is portrayed as the moral consequence of sustaining adharma through violent allies.
The narrator Vaiśampāyana reports Duḥśāsana’s death and infers that Dhṛtarāṣṭra is now grieving, since the Kaurava side is losing its chief supports in the war.