Shloka 32
अथास्य तूर्ण चरतो नरेन्द्र खड्गेन चित्र नकुलस्य तस्य । महेषुभिव््यधमत् कर्णपूुत्रो महाहवे चर्म सहस्रतारम्,नकुल उसके उन बाणसमूहोंको व्यर्थ करते हुए विचित्र मार्गोंसे विचरने लगे (युद्धके अद्भुत पैंतरे दिखाने लगे)। नरेन्द्र! तलवारके विचित्र हाथ दिखाते हुए शीचघ्रतापूर्वक विचरनेवाले नकुलकी सहस्र तारोंके चिह्नवाली ढालको कर्णके पुत्रने उस महायुद्धमें अपने विशाल बाणोंद्वारा नष्ट कर दिया
athāsya tūrṇa-carato narendra khaḍgena citraṃ nakulasya tasya | maheṣubhir vyadhamat karṇaputro mahāhave carma sahasra-tāram ||
Sañjaya sprach: O König, als Nakula sich rasch bewegte und wunderbares Schwertspiel zeigte, zerschlug Karṇas Sohn in jener großen Schlacht mit seinen mächtigen Pfeilen Nakulas Schild, der mit tausend Nieten beschlagen war. Die Szene macht deutlich, wie Kampfkunst und kühne Manöver auf die unerbittliche Gegenkraft der Geschosswaffen treffen, wo Tapferkeit ohne Unterlass unter dem harten Gesetz des Krieges geprüft wird.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield reality that individual brilliance (swift movement and intricate sword technique) must still contend with overwhelming force and tactical advantage (mighty arrows). Ethically, it reflects kṣatriya-dharma: valor and skill are exercised within the grim duty of combat, where outcomes can turn on weapon-range and power rather than artistry alone.
Nakula advances rapidly, exhibiting striking sword maneuvers. Karṇa’s son responds by firing powerful arrows that break Nakula’s ornate, ‘thousand-studded’ shield during the intense engagement.