Shloka 52
वादयामास संहृष्टो नानावाद्यानि सर्वश: । राजेन्द्र! उस समय दुर्योधनको बड़ी प्रसन्नता हुई। वह हर्षमें भरकर सब ओर नाना प्रकारके बाजे बजवाने लगा ।। पञ्चालापि महेष्वासा भग्नास्तत्र नरोत्तमा:
vādayāmāsa saṁhṛṣṭo nānāvādyāni sarvaśaḥ | rājendra! tadā duryodhanasya mahān harṣaḥ samabhavat | sa harṣeṇa paripūrṇaḥ sarvato nānāvidhāni vādyāni vādayāmāsa || pañcālā api maheṣvāsā bhagnās tatra narottamāḥ ||
Sañjaya sprach: O Bester der Könige, damals war Duryodhana von großer Freude erfüllt. In seinem Überschwang ließ er überall die verschiedensten Instrumente erschallen. Dort wurden auch die vornehmsten Krieger der Pāñcālas — große Bogenschützen — zerschlagen und in die Flucht gejagt. Ethisch weist der Vers darauf hin, wie der Sieg im Krieg den Geist berauschen kann: Man feiert laut, obwohl die Freude auf dem Leid und dem Sturz gegnerischer Helden ruht.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral danger of exultation in victory: celebration can arise immediately from battlefield success, yet it may ignore the human cost and foster pride (mada), which the epic repeatedly portrays as a cause of further downfall.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Duryodhana, pleased by the turn of battle, orders instruments to be played everywhere in celebration, while the Pāñcāla great archers are described as routed/defeated at that spot.