Shloka 69
धनुश्रिच्छेद संक्रुद्धो विव्याध च शितै: शरै: । राजन्! उसने अपने बाणोंद्वारा भीमसेनपर सब ओरसे बारंबार प्रहार किया, किंतु प्रतापी भीमसेनने बड़े वेगसे उसके बाणोंको नष्ट करके अत्यन्त कुपित हो उसका धनुष काट डाला और पैने बाणोंसे उसे घायल कर दिया ।।
dhanurśriccheda-saṅkruddho vivyādha ca śitaiḥ śaraiḥ | rājan, saḥ svabāṇair bhīmasenam sarvataḥ punar-punaḥ prāharat, kintu pratāpī bhīmaseno mahāvegāt tasya bāṇān vidhvaṃsya atyantaṃ kupitaḥ san tasya dhanur acchinat, śitaiś ca śaraiḥ taṃ vyadhat ||
Sañjaya sprach: O König, erzürnt darüber, dass sein Bogen zerschnitten worden war, verwundete er Bhīmasena mit scharfen Pfeilen. Immer wieder griff er Bhīma von allen Seiten an; doch der mächtige Bhīmasena zerschmetterte jene Pfeile mit großer Schnelligkeit und, von Zorn entbrannt, hieb den Bogen des Gegners entzwei und verwundete ihn mit spitzen Geschossen.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) rapidly intensifies violence: repeated attacks provoke an even harsher counterstrike. Ethically, it illustrates the battlefield tension between kṣatriya duty to fight and the peril of losing inner restraint, where prowess becomes inseparable from wrath-driven escalation.
A warrior, furious that his bow has been cut, showers Bhīmasena with sharp arrows from all sides. Bhīma swiftly destroys the incoming arrows, then—now fully enraged—cuts the opponent’s bow and wounds him with keen shafts, turning defense into decisive retaliation.