शतानीको नाकुलि: कर्णपुत्रं युवा युवानं वृषसेनं शरौचै: । समार्पयत् कर्णपुत्रश्न शूर: पाज्चालेयं शरवर्षैरनेकै:
Śatānīko Nākuliḥ Karṇaputraṁ yuvā yuvānaṁ Vṛṣasenaṁ śaraughaiḥ | samārpayat Karṇaputraś ca śūraḥ Pāñcāleyaṁ śaravarṣair anekaiḥ ||
Sañjaya sprach: Der junge Śatānīka, Sohn Nakulas, bedrängte Karṇas Sohn — den jungen Vṛṣasena — mit Salven von Pfeilen. Und jener heldenhafte Sohn Karṇas wiederum traf den Fürsten von Pāñcāla mit vielen Pfeilschauern. So erwiderte im Gedränge der Schlacht jeder den Angriff des anderen mit gleicher Entschlossenheit und zeigte den Kodex des Kṣatriya: Kraft mit Kraft zu begegnen und vor der Gefahr nicht zu weichen.
संजय उवाच
The verse highlights Kṣatriya-dharma in its battlefield form: courage, steadfastness, and the principle of answering an opponent’s assault without retreat. Ethically, it portrays reciprocal engagement—each warrior meets the other directly, demonstrating resolve and martial responsibility.
Sañjaya describes a duel-like exchange: Śatānīka (Nakula’s son) attacks Vṛṣasena (Karṇa’s son) with volleys of arrows, and Vṛṣasena retaliates by striking a Pāñcāla prince with repeated showers of arrows, intensifying the clash among allied champions.