Shloka 1
कर्णनिधनश्रवणम् — Hearing of Karṇa’s Fall and Dhṛtarāṣṭra’s Lament
/ अपन क्ात बछ। अकाल पञठ्चमो<ध्याय: संजयका धृतराष्ट्रको कौरवपक्षके मारे गये प्रमुख वीरोंका परिचय देना वैशम्पायन उवाच इति श्रुत्वा महाराज धृतराष्ट्रोडम्बिकासुत: । अब्रवीत् संजयं सूतं शोकसंविग्नमानस:,वैशम्पायनजी कहते हैं--महाराज! उपर्युक्त समाचार सुनकर अम्बिकानन्दन धृतराष्ट्रका हृदय शोकसे व्याकुल हो गया। वे अपने सारथि संजयसे इस प्रकार बोले --
vaiśampāyana uvāca | iti śrutvā mahārāja dhṛtarāṣṭro ’mbikāsutaḥ | abravīt sañjayaṃ sūtaṃ śokasaṃvignamānasaḥ ||
Vaiśampāyana sprach: O König, als Dhṛtarāṣṭra, der Sohn der Ambikā, jenen Bericht vernommen hatte, wurde sein Geist von Kummer erschüttert; da wandte er sich an Sañjaya, den Wagenlenker, mit folgenden Worten. Die Szene betont, dass die Heimsuchungen des Krieges zuerst als inneres Leiden zurückkehren—als Trauer und moralische Unruhe—ehe sie zu Rat oder Tat werden.
वैशम्पायन उवाच