Shloka 44
धर्मरहस्योपदेशः
Dharma-rahasya Instruction: Vows, Truth, and Non-injury
स कार्मुके महावेगं भारसाधनमुत्तमम् । गिरीणामपि भेत्तारं सायकं समयोजयत्,फिर कर्णके बाणोंसे सारा शरीर घायल हो जानेके कारण पाण्डुपुत्र भीमसेन क्रोधसे मूर्च्छित हो उठे। रोष और अमर्षसे उनकी आँखें लाल हो गयीं। उन्होंने सूतपुत्रके वधकी इच्छासे अपने धनुषपर एक अत्यन्त वेगशाली, भारसाधनमें समर्थ, उत्तम और पर्वतोंको भी विदीर्ण कर देनेवाले बाणका संधान किया
sa kārmuke mahāvegaṁ bhārasādhanam uttamam | girīṇām api bhettāraṁ sāyakaṁ samayojayat ||
Sañjaya sprach: Er legte einen vortrefflichen Pfeil auf die Sehne — von gewaltiger Geschwindigkeit, fähig, größte Spannung zu tragen, und so mächtig, dass er selbst Berge spalten konnte.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger born of injury can intensify into a vow of vengeance, and how warfare repeatedly tests a warrior’s inner discipline. Even when martial duty demands fierce action, the ethical challenge is to keep resolve from collapsing into uncontrolled rage.
Sañjaya describes Bhīma, badly wounded by Karṇa’s arrows, becoming enraged and preparing a supremely powerful, swift arrow on his bow, intending to kill Karṇa.