धर्मरहस्योपदेशः
Dharma-rahasya Instruction: Vows, Truth, and Non-injury
ततः सायकभिभन्नाड़: पाण्डव: क्रोधमूर्च्छित: । संरम्भामर्षताम्राक्ष: सूतपुत्रवधेप्सया,फिर कर्णके बाणोंसे सारा शरीर घायल हो जानेके कारण पाण्डुपुत्र भीमसेन क्रोधसे मूर्च्छित हो उठे। रोष और अमर्षसे उनकी आँखें लाल हो गयीं। उन्होंने सूतपुत्रके वधकी इच्छासे अपने धनुषपर एक अत्यन्त वेगशाली, भारसाधनमें समर्थ, उत्तम और पर्वतोंको भी विदीर्ण कर देनेवाले बाणका संधान किया
tataḥ sāyakabhibhinnāḍaḥ pāṇḍavaḥ krodhamūrcchitaḥ | saṃrambhāmarṣatāmrākṣaḥ sūtaputravadhepsayā ||
Sañjaya sprach: Da wurde der Pāṇḍava, dessen Leib von Pfeilen durchbohrt war, von einer Ohnmacht des Zorns überwältigt. Seine Augen, gerötet von Aufruhr und verletztem Stolz, richteten sich auf ein einziges Ziel: den Sohn des Wagenlenkers (Karṇa) zu töten.
संजय उवाच
The verse highlights how unchecked wrath and wounded pride (amarṣa) can eclipse discernment in war, narrowing one’s mind to a single destructive aim. It implicitly warns that even a righteous cause can be morally endangered when action is driven primarily by rage rather than disciplined duty.
After being badly wounded by Karṇa’s arrows, Bhīmasena is overwhelmed by anger; his eyes redden with fury and resentment, and he becomes intent on killing Karṇa (called ‘Sūtaputra’).