Shloka 27
कर्णार्जुनयुद्ध-प्रवृत्तिः
Renewal of the Karṇa–Arjuna Engagement at Day’s End
अपने कुलको आनन्दित करनेवाले नकुलने भी प्रयत्नपूर्वक उत्तम धनुषको खींचकर अनायास ही दूरतक जानेवाले नाराचोंद्वारा बहुत-से हाथियोंका वध कर डाला ।। ततः पाञ्चालशैनेयौ द्रौपदेया: प्रभद्रका: । शिखण्डी च महानागान् सिषिचु: शरवृष्टिभि:,तदनन्तर धृष्टद्युम्न, सात्यकि, द्रौपदीके पुत्र, प्रभद्रकगण तथा शिखण्डीने भी उन महान् गजराजोंपर अपने बाणोंकी वर्षा की
tataḥ pāñcāla-śaineyau draupadeyāḥ prabhadrakāḥ | śikhaṇḍī ca mahānāgān siṣicuḥ śaravṛṣṭibhiḥ ||
Sañjaya sprach: Dann überschütteten die Pāñcālas und der Śaineya, zusammen mit Draupadīs Söhnen, den Prabhadraka-Kriegern und Śikhaṇḍī, jene mächtigen, herrschaftlichen Elefanten mit einem Regen von Pfeilen. Die Szene betont den unerbittlichen Schwung der Schlacht—wie disziplinierte Koordination und kriegerischer Entschluss auf die Vernichtung furchterregender Kriegsbestien gerichtet werden und die ethische Spannung zwischen strategischer Notwendigkeit und dem düsteren Preis des Krieges steigern.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights coordinated martial effort in war and implicitly points to the Mahābhārata’s ethical tension: even when fighting under kṣatriya-duty and strategic necessity, the destruction inflicted—here upon powerful war elephants—remains a grave and sobering consequence of conflict.
Sañjaya reports that multiple Pāṇḍava-aligned forces—Pāñcālas, Śaineya (Sātyaki), Draupadī’s sons, the Prabhadrakas, and Śikhaṇḍī—jointly unleash a dense barrage of arrows against the enemy’s great elephants, pressing the battle forward by targeting a key arm of the opposing army.