Shloka 15
Pāṇḍya-vadha-anantaram Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Response and the Renewed Battle
ततोथ्र्जुनेषूनिषुभिर्निरस्य द्रौणि: शितैरजुनवासुदेवौ । प्रच्छादयित्वा दिवि चन्द्रसूर्यो ननाद सो>म्भोद इवातपान्ते,तब द्रोणकुमार अश्वत्थामाने अपने तीखे बाणोंद्वारा अर्जुनके बाणोंका निवारण करके श्रीकृष्ण और अर्जुनको ढक दिया और आकाशमें चन्द्रमा तथा सूर्यको आच्छादित करके गर्जनेवाले वर्षाकालके मेघकी भाँति वह गम्भीर गर्जना करने लगा
tato ’rjunēṣūn iṣubhir nirasyāśvatthāmā śitair arjunavāsudevau | pracchādayitvā divi candrasūryau nanāda so ’mbhoda ivātapānte ||
Sañjaya sprach: Da wehrte Aśvatthāmā Arjunas Pfeile mit eigenen scharfen Geschossen ab und bedeckte Arjuna und Vāsudeva (Kṛṣṇa) mit einem dichten Hagel von Waffen. Als verhülle er Mond und Sonne am Himmel, stieß er ein tiefes, donnerndes Brüllen aus—wie eine Regenwolke, die am Ende der heißen Jahreszeit grollt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how overwhelming force and anger in war can ‘cover’ clarity and auspiciousness, symbolized by the obscuring of the sun and moon; it implicitly contrasts raw martial intensity with the need for disciplined, dharma-guided action.
Aśvatthāmā counters Arjuna’s missiles, then showers arrows so densely that Arjuna and Kṛṣṇa seem concealed; the sky itself appears darkened as if the sun and moon are covered, and Aśvatthāmā roars like a monsoon cloud.