Shloka 46
कर्णपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः | Karṇa Parva, Chapter 15: Pāṇḍya’s Advance and Aśvatthāmā’s Counterstroke
शरैरविशकलीकुर्वन्नमित्रानभ्यवीवृषत् । स्वलंकृतानश्वसादीन् पत्ती क्षाहन् धनंजय:,धनंजय अपने बाणोंद्वारा सुशिक्षित घोड़ोंसे जुते हुए, रणदुर्मद रथियोंकी सवारीमें आये हुए एवं गन्धर्वनगरके समान आकारवाले सुसज्जित रथोंके टुकड़े-टुकड़े करते हुए शत्रुओंपर बाण बरसाते और सजे-सजाये घुड़सवारों एवं पैदलोंको भी मार गिराते थे
sañjaya uvāca | śarair aviśakalīkurvann amitrān abhyavīvṛṣat | suvalaṅkṛtān aśvasādīn pattīṃś cāhan dhanañjayaḥ ||
Sañjaya sprach: Dhananjaya (Arjuna) ließ Pfeile niederregnen und zerriss die feindlichen Reihen in Stücke. Er streckte die geschmückten Reiter und die Fußsoldaten nieder; und seine Geschosse zertrümmerten die prächtig verzierten Streitwagen—gezogen von gut abgerichteten Pferden und gelenkt von kriegstrunkenen Wagenlenkern—sodass sie fielen wie Trümmer einer zerstörten Himmelsstadt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim reality of kṣatriya-duty in war: disciplined skill and resolve can become overwhelming force. Ethically, it points to the tension between martial excellence and the destructive consequences of battle undertaken as a perceived obligation.
Sanjaya describes Arjuna on the battlefield showering arrows, shattering enemy formations and breaking apart splendid chariots, while also cutting down decorated horsemen and foot-soldiers.