Shloka 71
अजमीशानमव्यक्त कारणात्मानमच्युतम् । वे वरदायक प्रभु हृष्ट-पुष्ट एवं मनोहर अंगोंवाली पार्वतीदेवीके साथ क्रीड़ा करते हुए पधारे थे। उन अजन्मा, ईशान, अव्यक्त, कारणस्वरूप और अपनी महिमासे कभी च्युत न होनेवाले परमात्माको उनके पार्षदस्वरूप भूतगणोंने घेर रखा था || ७० $ ।। (स्वजानुभ्यां महीं गत्वा कृत्वा शिरसि चाउ्जलिम् ।) अभिवाद्याथ रुद्राय सद्योउन्धकनिपातिने । पद्माक्षस्तं विरूपाक्षमभितुष्टाव भक्तिमान्,कमलनयन भगवान् श्रीहरिने पृथ्वीपर दोनों घुटने टेककर और मस्तकपर हाथ जोड़कर अन्धकासुरका विनाश करनेवाले उन रुद्रदेवको प्रणाम किया और भक्तिभावसे युक्त हो उन भगवान् विरूपाक्षकी वे इस प्रकार स्तुति करने लगे
ajam īśānam avyaktam kāraṇātmānam acyutam | (svajānubhyāṁ mahīṁ gatvā kṛtvā śirasi cāñjalim |) abhivādyātha rudrāya sadyo ’ndhakanipātine | padmākṣas taṁ virūpākṣam abhituṣṭāva bhaktimān |
Vyāsa berichtet: Der ungeborene Herr—Īśāna, der Unmanifestierte, das eigentliche Kausalprinzip, und in seiner eigenen Herrlichkeit niemals wankend—kam herbei, spielend mit Pārvatī, deren Glieder strahlend, wohlgestaltet und bezaubernd waren. Scharen elementarer Wesen, seine Gefolgschaft, umringten jene höchste Gottheit. Da ließ sich Padmākṣa (Śrī Hari) auf die Erde nieder, auf beide Knie, legte die gefalteten Hände über sein Haupt und verneigte sich vor Rudra, dem schnellen Bezwinger Andhakas. Von Hingabe erfüllt begann der lotosäugige Herr, Virūpākṣa (den Vielgestaltigen/Dreiäugigen) zu preisen und eine Ethik der Ehrfurcht zu entfalten: Selbst der Größte ehrt die göttliche Ordnung durch Demut und Verehrung.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The passage models dharmic humility and devotion: even the supreme Lord (Hari) honors Rudra through physical reverence (kneeling, añjali) and praise, affirming that true greatness expresses itself as worshipful respect for the divine order rather than pride.
Vyāsa describes Rudra arriving with Pārvatī, surrounded by his attendant hosts. Śrī Hari (Padmākṣa) approaches, kneels on the earth, offers añjali, salutes Rudra as the slayer of Andhaka, and begins a devotional hymn praising Virūpākṣa.