हु ढ़ है (हे ततः किलकिलाशब्द: शड्खभेरीस्वनै: सह । पाण्डवानां प्रहृष्टानां क्षेन समजायत,तब पाण्डव हर्षसे खिल उठे और क्षणभरमें शंख तथा भेरियोंकी ध्वनिके साथ उनका आनन्दमय कोलाहल गूँज उठा
tataḥ kila-kilā-śabdaḥ śaṅkha-bherī-svanaiḥ saha | pāṇḍavānāṃ prahṛṣṭānāṃ kṣaṇena samajāyata ||
Sañjaya sprach: Da erhob sich im Nu unter den hocherfreuten Pāṇḍavas ein jubelnder Lärm, vermischt mit dem Dröhnen der Muschelhörner und dem widerhallenden Schlag der Kriegstrommeln. Dieser Klang kündete von ihrem wachsenden Mut und ihrem gemeinsamen Entschluss, während sie die moralische Last der Schlacht trugen und doch der gewählten Sache treu blieben.
संजय उवाच
The verse highlights how collective morale and disciplined signalling (conches and drums) can unify an army’s intent. Ethically, it underscores that even amid the violence of war, inner resolve and clarity of purpose are crucial—especially when one believes one is acting in defense of dharma.
Sañjaya reports that the Pāṇḍavas, filled with joy and confidence, raise a loud exultant cry. Their clamour blends with the sounds of conches and war-drums, indicating readiness and heightened spirit on the battlefield.