Shloka 20
रक्षांसि च पिशाचाश्न विनेदुरतिसड्रता: । ववुश्चवाशिशिरा वाता: सूर्यो नैव तताप च,राक्षत और पिशाच परस्पर मिलकर जोर-जोरसे गर्जना करने लगे, गरम हवा चलने लगी और सूर्यका ताप क्षीण हो गया
rakṣāṃsi ca piśācāś ca vinedur ati-saṃrabdhāḥ | vavuś ca vāyavaḥ śiśirāḥ sūryo naiva tatāpa ca ||
Sañjaya sprach: „Die Rākṣasas und Piśācas, von wilder Erregung gepackt, begannen laut zu heulen und zu brüllen. Kalte Winde wehten, und selbst die Sonne schien ihre Wärme zu verlieren.“ Der Vers kündet von einer unheilvollen Wendung im Krieg: Natur und unsichtbare Mächte spiegeln die moralische und seelische Aufgewühltheit des Schlachtfeldes und künden gesteigerte Gewalt und Unordnung an.
संजय उवाच
Educational Q&A
When violence and moral confusion intensify, the epic often depicts nature itself as reflecting that imbalance. The imagery of ghouls roaring, cold winds, and a weakened sun underscores the ethical darkness surrounding the battle and warns of escalating destruction.
Sañjaya reports ominous battlefield portents: rākṣasas and piśācas cry out in frenzy, cold winds arise, and the sun’s heat diminishes—signs that the conflict is entering a more dreadful and chaotic phase.