Shloka 53
ब्राह्मणं वृद्धमाचार्य न्यस्तशस्त्रं महामुनिम् । घातयित्वाद्य राज्यार्थे मृतं श्रेयो न जीवितम्,एक तो वे ब्राह्मण, दूसरे वृद्ध और तीसरे अपने आचार्य थे। इसके सिवा उन्होंने हथियार नीचे डाल दिया था और महान मुनिवृत्तिका आश्रय लेकर बैठे हुए थे। इस अवस्थामें राज्यके लिये उनकी हत्या कराकर मैं जीनेकी अपेक्षा मर जाना ही अच्छा समझता हूँ
brāhmaṇaṃ vṛddham ācārya nyastaśastraṃ mahāmunim | ghātayitvā'dya rājyārthe mṛtaṃ śreyo na jīvitam ||
Arjuna sagte: „Er ist ein Brāhmaṇa, ein Greis und zudem unser eigener Lehrer—er hat die Waffen niedergelegt, wie ein großer Weiser. Wenn ich ihn heute um eines Königreiches willen töten ließe, dann wäre mir der Tod besser als das Leben.“
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical limit in warfare: even for political victory, killing a revered teacher—especially one who is a brāhmaṇa, elderly, and disarmed—is portrayed as morally ruinous. Arjuna frames death as preferable to living with the burden of such adharma.
In the Drona Parva context, Arjuna reflects on the prospect of having his own preceptor killed for the sake of gaining the kingdom. He emphasizes the teacher’s protected status (brāhmaṇa, aged, disarmed, sage-like) and expresses revulsion at the idea, declaring he would rather die than live after enabling such a killing.