Shloka 4
भारत! पर्वतोंके शिखर टूट-टूटकर गिरने लगे। हरिणोंके झुंड पाण्डव-सेनाको अपने दायें करके चले गये ।। तमसा चावकीर्यन्त सूर्यश्ष कलुषो5भवत् | सम्पतन्ति च भूतानि क्रव्यादानि प्रहृष्टवत्,सम्पूर्ण दिशाओंमें अन्धकार छा गया, सूर्य मलिन हो गये और मांसभोजी जीव-जन्तु प्रसन्न-से होकर दौड़ लगाने लगे
tamasa cāvakīryanta sūryaś ca kaluṣo 'bhavat | sampatanti ca bhūtāni kravyādāni prahṛṣṭavat ||
Sañjaya sprach: „O Bhārata! Finsternis breitete sich überall aus; selbst die Sonne erschien matt und befleckt. Fleischfressende Wesen und Aasverzehrer stürmten, als wären sie erfreut, hin und her.“ Die Szene gilt als unheilvolle moralische und kosmische Störung, die die Gewalt des Krieges begleitet — die Natur spiegelt Adharma und die nahende Vernichtung auf dem Schlachtfeld.
संजय उवाच