Shloka 32
त्वया कथितमत्यर्थ कर्णेन सह हृष्टवत्,“दुर्योधन! तुमने एकान्तस्थानके समान भरी सभामें धृतराष्ट्रके सुनते हुए कर्णके साथ अत्यन्त प्रसन्न-से होकर मोहवश बारंबार बहुत जोर देकर यह बात कही है कि “तात! मैं, कर्ण और भाई दुःशासन--ये तीन ही समरभूमिमें एक साथ होकर पाण्डवोंका वध कर डालेंगे।” प्रत्येक सभामें ऐसी ही शेखी बघारते हुए तुम्हारी बात मैंने सुनी है
sañjaya uvāca | tvayā kathitam atyarthaṃ karṇena saha hṛṣṭavat— “duryodhana! tvam ekāntasthāne samānabharī sabhāyāṃ dhṛtarāṣṭrasya śṛṇvataḥ karṇena saha atyanta-prasanna iva mohavaśāt bāraṃbāraṃ bahu jorena idaṃ vacaḥ punar punar abhāṣathāḥ— ‘tāta! ahaṃ karṇaś ca bhrātā duḥśāsanaś ca— ime traya eva samara-bhūmau ekatra bhūtvā pāṇḍavān vadhiṣyāmaḥ’ iti | pratyeka-sabhāyām evaṃvidhāṃ śekhīṃ bāgharatā tava vākyaṃ mayā śrutam iti ||
Sañjaya sprach: „Du hast mir berichtet, wie du, mit Karna an deiner Seite und in übermütiger Verzückung, immer wieder—verblendet und mit größtem Nachdruck—vor Dhritarashtra in der vollbesetzten Versammlung prahltest, als wäre es ein privater Ort: ‚Duryodhana! Geliebter Vater, ich, Karna und mein Bruder Duhshasana—nur wir drei—werden gemeinsam auf dem Schlachtfeld stehen und die Pāṇḍavas töten.‘ Ich habe dich dieselbe Prahlerei in jeder Versammlung vorbringen hören. Der Vers macht deutlich, wie Stolz und Machttrunkenheit das Urteil verdrehen, tollkühne Großsprecherei zur Politik erheben und die Ältesten wie das ganze Reich dem Untergang zutreiben.“
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how moha (delusion) and excessive pride lead to reckless speech and overconfidence. Such bravado, especially voiced publicly before elders and the court, becomes a moral and political failure: it ignores realistic counsel, inflames hostility, and accelerates adharma by treating mass violence as a matter of ego.
Sanjaya reports that Duryodhana repeatedly boasted in the royal assembly—while Dhritarashtra listened—that he, Karna, and Duhshasana alone would together kill the Pandavas on the battlefield. The statement is presented as a recurring court claim, emphasizing Duryodhana’s habitual swagger and the atmosphere of escalating war.