Shloka 1
नील ()) आ+_अस+- दयशीत्याधिकशततमो<् ध्याय: कर्णने अर्जुनपर शक्ति क्यों नहीं छोड़ी, इसके उत्तरमें संजयका धृतराष्ट्रसे और श्रीकृष्णका सात्यकिसे रहस्ययुक्त कथन धृतराष्ट्र रवाच एकवीरवधे मोघा शक्ति: सूतात्मजे यदा । कस्मात् सर्वान् समुत्सृज्य स तां पार्थे न मुक्तवान्,धृतराष्ट्रने पूछा--संजय! कर्णके पास जो शक्ति थी, वह यदि एक ही वीरका वध करके निष्फल हो जानेवाली थी तो उसने सबको छोड़कर अर्जुनपर ही उसका प्रहार क्यों नहीं किया?
dhṛtarāṣṭra uvāca | ekavīra-vadhe moghā śaktiḥ sūtātmaje yadā | kasmāt sarvān samutsṛjya sa tāṃ pārthe na muktavān ||
Dhṛtarāṣṭra sprach: „Sañjaya, wenn die göttliche Waffe, die Karṇa, der Sohn eines Wagenlenkers, besaß, dazu bestimmt war, nach dem Tod nur eines einzigen Helden wirkungslos zu werden, warum hat er dann, alle anderen beiseitelassend, sie nicht gegen Pārtha (Arjuna) geschleudert?“
श्रीवायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical and strategic tension around limited-use power: a weapon that guarantees one decisive kill forces a choice shaped by duty, rivalry, and perceived destiny. It also reflects how attachment and fear can drive a ruler’s questioning, seeking rational causes behind outcomes that may be governed by larger moral and fated constraints.
Dhṛtarāṣṭra asks Sañjaya why Karṇa did not reserve and hurl his one-time, decisive Śakti against Arjuna. The question sets up an explanation about battlefield decisions and the circumstances that led Karṇa to use (or withhold) the weapon against a particular opponent.