Shloka 263
चिच्छेद कांश्षित समरे त्वरया कांश्षिदग्रहीत । तब भीमसेनने समरांगणमें तीखी धारवाले बाणोंसे अलायुधको क्षत-विक्षत कर दिया। अलायुधने भीमसेनके चलाये हुए कुछ बाणोंको रणभूमिमें काट दिया और कुछ बाणोंको बड़ी शीघ्रताके साथ हाथसे पकड़ लिया
sañjaya uvāca | ciccheda kāṁścit samare tvarayā kāṁścid agrahīt | tato bhīmasenena samarāṅgaṇe tīkṣṇa-dhāravalair bāṇair alāyudho kṣata-vikṣataḥ kṛtaḥ | alāyudho bhīmasenasya calitān kāṁścid bāṇān raṇabhūmau ciccheda kāṁścit ca bāhūbhyāṁ vegena jagrāha |
Sañjaya sagte: Im Gedränge der Schlacht hieb Alayudha einige Pfeile mit Hast nieder und ergriff andere mit den Händen. Da zerriss Bhimasena auf dem Kampfplatz Alayudha mit scharfkantigen Geschossen und ließ ihn verwundet und zerschunden zurück. Dennoch begegnete Alayudha Bheemas Angriff: Manche Pfeile schlug er auf dem Schlachtfeld ab, andere fing er mit großer Schnelligkeit mit den Händen—und zeigte so, dass im Krieg Können und Geistesgegenwart selbst einen wütenden Ansturm für einen Augenblick hemmen können, auch wenn die Gewalt selbst düster und zerstörerisch bleibt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights that in the chaos of war, skill and alertness—cutting down threats and even catching them—can counter immediate danger; yet the scene also underscores the harsh ethical reality of battle, where victory is pursued through injury and destruction.
Sanjaya reports a duel-like exchange: Bhima wounds Alayudha with sharp arrows, while Alayudha responds by cutting some of Bhima’s arrows and swiftly catching others with his hands on the battlefield.