Shloka 27
शिखण्डिनं द्वादशभिवविंशत्या चोत्तमौजसम् । नकुल॑ पज्चभिर्विद्ध्वा सहदेवं च सप्तभि:,उन्होंने शिखण्डीको बारह, उत्तमौजाको बीस, नकुलको पाँच और सहदेवको सात बाणोंसे घायल करके युधिष्छिरको बारह, द्रौपदीके पाँचों पुत्रोंको तीन-तीन, सात्यकिको पाँच और विराटको दस बाणोंसे बींध डाला
sañjaya uvāca | śikhaṇḍinaṃ dvādaśabhir viṃśatyā cottamaujasaṃ | nakulaṃ pañcabhir viddhvā sahadevaṃ ca saptabhiḥ |
Sañjaya sprach: Er durchbohrte Śikhaṇḍin mit zwölf Pfeilen und Uttamaujā mit zwanzig; er traf Nakula mit fünf und Sahadeva mit sieben; und er fuhr fort, die vornehmsten Kämpfer der Pāṇḍava-Seite zu verwunden—Yudhiṣṭhira, Draupadīs fünf Söhne, Sātyaki und Virāṭa—jeden mit der genannten Zahl von Geschossen. Die Stelle betont die unerbittliche Arithmetik der Schlacht: Tapferkeit zeigt sich in abgemessener, gezielter Gewalt, während das moralische Gewicht des Krieges im Leid namentlich Genannter mitschwingt, nicht im Schicksal anonymer Truppen.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse does not state a doctrinal maxim; its ethical force lies in how war reduces living persons to targets and numbers. By naming each warrior and counting the arrows, the text highlights both martial skill and the sobering, cumulative harm that accompanies kṣatriya warfare.
Sañjaya reports a combatant (implied from context) shooting multiple Pāṇḍava-side heroes—Śikhaṇḍin, Uttamaujā, Nakula, and Sahadeva—each with a specified number of arrows, and then continuing similarly against Yudhiṣṭhira, Draupadī’s sons, Sātyaki, and Virāṭa.