Shloka 413
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
दुर्जयं भिन्नमर्माणमनयद् यमसादनम् । तब भीमसेनने भी अत्यन्त कुपित होकर अपने शीघ्रगामी बाणोंद्वारा दुर्जय (दुष्पराजय)-के मर्मस्थलको विदीर्ण करके उसे सारथि और घोड़ोंसहित यमलोक भेज दिया
sañjaya uvāca | durjayaṁ bhinnamarmāṇam anayad yamasādanam | tato bhīmaseno 'tyantaṁ kupitaḥ śīghragāmibhir bāṇair durjayasya marmasthalaṁ vidīrya taṁ sārathi-aśva-sahitaṁ yamalokaṁ preṣayām āsa |
Sañjaya sprach: Bhīmasena, von wilder Wut entflammt, traf Durjaya mit schnellen Pfeilen und durchbohrte seine lebenswichtigen Stellen. So sandte er den schwer zu bezwingenden Krieger in die Wohnstatt Yamas—mitsamt Wagenlenker und Pferden. Die Szene betont die düstere Ethik der Schlachtpflicht: Ist der Kampf einmal entbrannt, wird entscheidende Gewalt ohne Zögern vollstreckt; zugleich zeigt sie, wie Zorn die Kriegsgewalt steigert.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya warfare: once battle is engaged, decisive action is taken to neutralize the opponent. It also implicitly warns how anger (kupitaḥ) can intensify destruction, reminding readers that even duty-bound violence carries moral and emotional weight.
Sanjaya reports that Bhima, in great fury, shoots swift arrows that pierce Durjaya’s vital points, killing him and sending him to Yama’s realm—together with his charioteer and horses—indicating a complete destruction of the chariot unit in combat.