Shloka 25
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
छित्त्वा शक्ति ततो भीमो निर्मुक्तोरगसंनिभाम् । मार्गमाण इव प्राणान् सूतपुत्रस्य मारिष,माननीय नरेश! केंचुलसे छूटी हुई सर्पिणीके समान उस शक्तिके टुकड़े-टुकड़े करके फिर भीमसेनने कुपित हो युद्धस्थलमें सूतपुत्र कर्णके प्राणोंकी खोज करते हुए-से सानपर चढ़ाकर तेज किये हुए, यमदण्डके समान भयंकर, मयूरपंख एवं स्वर्णपंखसे विभूषित बाणोंको उसके ऊपर चलाना आरम्भ किया
sañjaya uvāca | chittvā śaktiṃ tato bhīmo nirmuktoragasaṃnibhām | mārgamāṇa iva prāṇān sūtaputrasya māriṣa ||
Sañjaya sprach: Dann zerschmetterte Bhīma jene Śakti-Waffe in Stücke—wie eine Schlange, die ihre alte Haut abstreift—und entbrannte in grimmigem Willen, Karṇa zu vernichten. Als suche er den Lebenshauch des Sūta-Sohnes selbst, begann er, auf ihn Pfeile zu schießen: auf dem Wetzstein geschärft, schrecklich wie Yamas Stab, geschmückt mit Pfauenfedern und goldenen Flügeln—ein Bild unerbittlicher Entschlossenheit innerhalb der harten Ethik der Vergeltung auf dem Schlachtfeld.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethic where resolve, retaliation, and the pursuit of victory can become single-minded; it also implicitly warns how wrath (krodha) narrows moral vision, turning combat into a hunt for an opponent’s very ‘prāṇa’ (life).
After a śakti-weapon is broken, Bhīma, enraged, presses the attack on Karṇa, firing terrifying, well-honed arrows described through vivid similes (snake’s slough; Yama’s rod) to convey the intensity and deadliness of the exchange.