Shloka 24
Droṇa’s Rebuke to Duryodhana after Jayadratha’s Fall (द्रोणेन दुर्योधनं प्रति प्रत्युक्तिः)
दृष्टी: संख्ये सैनिकानां प्रतिजघ्नु: समनन््ततः । वहाँ वीरोंके सुवर्णमय कवचोंकी प्रभाएँ सूर्यकी किरणोंसे उद्धासित हो युद्धस्थलमें सब ओर खड़े हुए सैनिकोंके नेत्रोंमें चकाचौंध पैदा कर रही थीं ।। २३ $ ।। तथा प्रयतमानानां पाण्डवानां महात्मनाम्
sañjaya uvāca | dṛṣṭīḥ saṅkhye sainikānāṃ pratijaghnur samanantataḥ | tatra vīrāṇāṃ suvarṇamaya-kavacānāṃ prabhāḥ sūrya-kiraṇair uddhāsitā yuddha-sthale sarvataḥ sthitānāṃ sainikānāṃ netreṣu cakācaundam ajanayan | tathā prayatamānānāṃ pāṇḍavānāṃ mahātmanām |
Sañjaya sprach: Im Gedränge der Schlacht blendeten die goldenen Kürasse der Helden, die unter den Sonnenstrahlen aufflammten, die Augen der Soldaten, die ringsum auf dem Feld standen, mit gleißendem Glanz. So wurde, während die großherzigen Pāṇḍavas mit ganzer Kraft rangen, der Krieg zu einem blendenden Schauspiel—Schönheit und Gewalt ineinander verschlungen, wobei der äußere Glanz die schwere moralische Last des Tötens verhüllt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war can appear outwardly glorious—golden armor blazing in sunlight—yet that brilliance accompanies mass violence. It invites reflection on the ethical tension between heroic display and the human cost of battle, a recurring Mahābhārata concern when dharma is pursued amid destruction.
Sanjaya describes the battlefield scene: sunlight reflects off warriors’ golden armor, creating a blinding glare that dazzles soldiers’ eyes in all directions. The line then transitions to the continued strenuous effort of the great-souled Pāṇḍavas as the battle proceeds.