Shloka 19
धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — सात्यकि-अलम्बुसयोर्युद्धवर्णनम्
Dhṛtarāṣṭra–Saṃjaya Dialogue; Account of Sātyaki vs Alambusa
उरश्छदैर्विचित्रैश्व व्यशो भन््त तुरज्भमा: | गतसत्त्वा महीं प्राप्य प्रमृष्टा दीर्घबाहुना,कितने ही घोड़े सुनहरी रस्सियों तथा मोतीकी जालियोंसे विभूषित विचित्र आच्छादन वस्त्रोंस विशेष शोभायमान हो रहे थे। महाबाहु सात्यकिके द्वारा रौंदे जाकर वे धरतीपर पड़े थे और उनके प्राण-परखेरू उड़ गये
uraśchadair vicitraiś ca vyaśobhanta turagāḥ | gata-sattvā mahīṁ prāpya pramṛṣṭā dīrgha-bāhunā ||
Sañjaya sprach: Die Pferde, geschmückt mit bunt gemusterten Brustpanzern und prächtigen Decken, hatten einen glänzenden Anblick geboten. Doch, von dem langarmigen Sātyaki niedergetrampelt, stürzten sie zu Boden, der Lebenshauch war entwichen — ein Bild der erbarmungslosen Wucht des Krieges, in dem selbst die feinsten Zierden kein Lebewesen vor den Folgen gewaltsamen Kampfes schützen.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of life amid war: external splendor and protection (ornate caparisons) cannot ultimately prevent death when violence escalates. It implicitly cautions against attachment to display and reminds the listener of the grave cost borne by all beings in conflict.
Sañjaya describes horses that had been richly adorned and looked magnificent, but in the press of battle they are trampled by the warrior Sātyaki and lie dead on the ground.