Shloka 226
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
घोरं रूपमथो कृत्वा भीमसेनमभाषत । भीमसेनके धनुषसे छूटे हुए बाणोंद्वारा समरभूमिमें घायल होकर और महात्मा पाण्डुकुमार भीमके द्वारा किये गये अपने भाईके वधका स्मरण करके उस राक्षसने भयंकर रूप धारण कर लिया और भीमसेनसे कहा--
ghoraṃ rūpam atho kṛtvā bhīmasenam abhāṣata | bhīmasenena dhanuṣaś cyutaiḥ śaraiḥ samare bhagnāṅgo mahātmā pāṇḍukumāra-bhīmena kṛtasya sva-bhrātuḥ vadhāṃ smṛtvā sa rākṣaso bhayaṅkaraṃ rūpaṃ dhṛtvā bhīmasenam uvāca ||
Sañjaya sprach: In eine schreckliche Gestalt gekleidet, wandte sich der Rākṣasa an Bhīmasena. Auf dem Schlachtfeld von den Pfeilen verwundet, die aus Bhīmas Bogen flogen, und eingedenk der Tötung seines eigenen Bruders durch den großherzigen Bhīma, den Sohn Pāṇḍus, nahm er ein furchterregendes Aussehen an und sprach zu Bhīmasena.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how injury and the memory of a loved one’s death can inflame anger and drive one toward fearsome, retaliatory intent—showing the moral danger of vengeance in war even when framed within battlefield duty.
A rākṣasa, wounded by Bhīma’s arrows and remembering that Bhīma had killed his brother, becomes enraged, assumes a terrifying form, and begins to speak to Bhīmasena—signaling an imminent confrontation.