Shloka 30
Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
तस्य राजन् सनिस्त्रिंशं सुप्रभं च शरावरम् । हतस्य पततो हस्ताद् वेगेन न्यपतद् भुवि,राजन्! उसके मारे जानेपर शरीरसे चमकीला कवच और हाथसे तलवार उसके गिरनेके साथ ही वेगपूर्वक पृथ्वीपर गिरी
tasya rājan sanistriṁśaṁ suprabhaṁ ca śarāvaram | hatasya patato hastād vegena nyapatad bhuvi ||
Sañjaya sprach: O König, als er erschlagen wurde und fiel, glitten ihm der glänzende Köcher und sein geschwertes Schwert aus der Hand und stürzten mit Wucht zu Boden. Das Bild betont die harte Endgültigkeit der Schlacht: Wenn das Leben weicht, werden selbst die stolzen Zeichen des Kriegers—Waffen und Rüstung—zu reglosen Dingen und mahnen an die Vergänglichkeit der Macht und den schweren Preis der Gewalt.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the impermanence of martial glory: weapons and war-gear, symbols of prowess, become meaningless the moment life ends. It implicitly cautions against pride in power and points to the heavy ethical weight of warfare.
Sañjaya describes a warrior being killed and falling; as he collapses, his sword (in its sheath) and his shining quiver slip from his hand and fall swiftly to the ground, emphasizing the suddenness and finality of death in battle.