Shloka 62
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
स चक्रे वसुधां कीर्णा शबलै: कुसुमैरिव । भीमसेनने बहुत-से प्रासों, विचित्र यन्त्रों और चमकीले शस्त्रोंसे वहाँकी भूमिको पाट दिया, जिससे वह चितकबरे पुष्पोंसे आच्छादित-सी प्रतीत होने लगी || ६१ ह ।। आप्लुत्य रथिन: कांश्चित् परामृश्य महाबल:
sa cakre vasudhāṁ kīrṇāṁ śabalaiḥ kusumair iva | āplutya rathinaḥ kāṁścit parāmṛśya mahābalaḥ ||
Sañjaya sprach: Er ließ die Erde wie bestreut erscheinen, als wäre sie mit bunten Blumen bedeckt, so sehr überzog er sie mit Speeren, seltsamen Kriegsgeräten und glänzenden Waffen. Zwischen einzelne Wagenkämpfer sprang er hinein und schlug sie nieder; der Gewaltige verwandelte das Schlachtfeld in einen Teppich aus gefallenen Waffen und gestürzten Männern—ein Bild dafür, wie der Krieg selbst Schönheit zur düsteren Täuschung macht.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a striking simile—ground looking like it is covered with colorful flowers—to show how warfare can aesthetically resemble beauty while actually being formed by destruction; it invites reflection on the deceptive appearance of glory in violence and the heavy cost of kṣatriya conflict.
Sañjaya describes a mighty warrior (contextually Bhīmasena) surging into the fray, leaping among chariot-fighters and striking them, so that the battlefield becomes strewn and mottled—like a flower-strewn earth—because of the scattered weapons and fallen combatants.