Shloka 27
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
ब्राह्मणा: कुरुमुख्यस्य ये मुक्ता हपसारिण: । कुर्वन्ति शान्तिं कामस्य रणे यो5यं मया हत:,'कुरुश्रेष्ठ युधिष्ठिरके घोड़ेके पीछे-पीछे चलनेवाले जो ब्राह्मणलोग शान्तिकर्म करनेके लिये नियुक्त हुए हैं, वे इनके लिये कौन-सी शान्ति करते थे, जो ये रणभूमिमें मेरेद्वारा मार डाले गये!
vaiśampāyana uvāca |
brāhmaṇāḥ kurumukhyasya ye muktāḥ apasāriṇaḥ |
kurvanti śāntiṃ kāmasya raṇe yo ’yaṃ mayā hataḥ ||
Vaiśampāyana sprach: „O Bester der Kurus, die Brāhmaṇas, die dazu bestimmt waren, den Vordersten der Kurus (den König) zu begleiten und die mit beschwichtigenden śānti-Riten befasst waren—welche Art von ‘śānti’ vollbrachten sie für diesen, der von mir auf dem Schlachtfeld erschlagen wurde? (Wenn solche Riten wirkten, wie konnte dann dieser Tod geschehen?)“
वैशम्पायन उवाच