Shloka 32
Ulūpī–Citravāhinī Saṃvāda: Dhanaṃjaya-patana and Prāya-threat
स मन्यमानो विमुखं पितरं बश्रुवाहन: । शरैराशीविषाकारै: पुनरेवार्दयद् बली,बलवान् बश्रुवाहन पिताको युद्धसे विरत मानकर विषधर सर्पोके समान विषैले बाणोंद्वारा उन्हें पुनः पीड़ा देने लगा
sa manyamāno vimukhaṃ pitaraṃ babhruvāhanaḥ | śarair āśīviṣākāraiḥ punar evārdayad balī ||
Als er sah, dass sein Vater sich vom Kampf abwandte, meinte der mächtige Babhruvāhana, er wolle nicht mehr streiten, und bedrängte ihn erneut mit Pfeilen, giftig wie Schlangen. Die Szene macht deutlich, wie im Hitzegrad der Schlacht selbst kindliche Bande vom Kriegerkodex und dem Drang, die vermeintliche Pflicht zu erfüllen, überdeckt werden können.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between personal relationships and perceived duty in warfare: a warrior, convinced the opponent is withdrawing from rightful combat, presses the attack—showing how dharma, when interpreted narrowly as battlefield obligation, can override compassion and familial restraint.
Vaishampayana narrates that Babhruvāhana, believing his father has turned away from the fight, strikes him again with intensely painful, poison-like arrows, escalating the battle despite the filial bond.