Shloka 163
बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
जयद्रथं हतं स्मृत्वा चिक्षिपु: सैन्धवा नृपा: । तदनन्तर जयद्रथ-वधका स्मरण करके सैन्धवोंने अर्जुनपर पुनः बहुत-से प्रासों और शक्तियोंका प्रहार किया
jayadrathaṃ hataṃ smṛtvā cikṣipuḥ saindhavā nṛpāḥ | tadanantaraṃ jayadratha-vadhakaṃ smaraṇaṃ kṛtvā saindhavāḥ arjunapar punaḥ bahu-śe prāsān śaktīś ca prahāraṃ cakruḥ |
Vaiśampāyana sprach: Eingedenk dessen, dass Jayadratha erschlagen worden war, schleuderten die Könige aus Sindhus Geschlecht ihre Waffen. Danach, die Tötung Jayadrathas vor Augen, fielen die Saindhavas erneut über Arjuna her und trafen ihn mit vielen Speeren und Wurfspießen—ein Angriff, genährt von Trauer, Rachedurst und dem unaufhaltsamen Drängen des Krieges.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how remembrance of loss can inflame vengeance and prolong violence; it implicitly contrasts the warrior code’s relentless retaliation with the ethical need for restraint and clarity of purpose amid grief.
After recalling Jayadratha’s slaying, the Saindhava kings renew their assault on Arjuna, repeatedly hurling spears and javelins at him in a retaliatory surge.