Shloka 7
धृतराष्ट्रस्य पश्चात्तापः तथा वनप्रस्थानानुज्ञा | Dhṛtarāṣṭra’s Remorse and Request for Forest-Retirement
कुरुश्रेष्ठ राजा धृतराष्ट्रके भोजन कर लेनेपर पाण्डव तथा विदुर आदि सब लोगोंने भी भोजन किया, फिर सब-के-सब धृतराष्ट्रकी सेवामें उपस्थित हुए ।।
kuruśreṣṭha rājā dhṛtarāṣṭrake bhojana kara lene para pāṇḍava tathā vidura ādi saba logoṃ ne bhī bhojana kiyā, phira saba-ke-saba dhṛtarāṣṭra-kī sevā meṃ upasthita hue || tato 'bravīn mahārāja kuntīputram upadare | niṣaṇṇaṃ pāṇinā pṛṣṭhe saṃspṛśann ambikāsutaḥ ||
Nachdem König Dhṛtarāṣṭra seine Mahlzeit beendet hatte, aßen auch die Pāṇḍavas—zusammen mit Vidura und den anderen. Dann versammelten sich alle, um Dhṛtarāṣṭra dienstbereit beizustehen. Daraufhin sprach der Sohn der Ambikā (Dhṛtarāṣṭra) in der Abgeschiedenheit zu Yudhiṣṭhira, dem Sohn Kuntīs: Er ließ ihn nahe bei sich sitzen, strich ihm sanft mit der Hand über den Rücken und begann zu reden—im Ton vertraulichen Rates und sittlicher Betrachtung inmitten des strengen Waldlebens.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic conduct after conflict: respectful service to elders and readiness to receive counsel. Even amid unresolved grief, ethical life is sustained through humility, care, and attentive listening.
After the meal, the Pāṇḍavas and Vidura attend upon Dhṛtarāṣṭra. Dhṛtarāṣṭra then draws Yudhiṣṭhira aside, touches his back affectionately, and begins to speak—signaling a private, weighty conversation.