Shloka 20
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
मैंने वसुदेवनन्दन भगवान् श्रीकृष्णकी अर्थभरी बातें नहीं सुनी। मनीषी पुरुषोंने मुझे यह हितकी बात बतायी थी कि इस खोटी बुद्धिवाले पापी दुर्योधनको मन्त्रियोंसहित मार डाला जाय, इसीमें संसारका हित है; किंतु पुत्रस्नेहके वशीभूत होकर मैंने ऐसा नहीं किया ।। विदुरेणाथ भीष्मेण द्रोणेन च कृपेण च । पदे पदे भगवता व्यासेन च महात्मना
vidureṇātha bhīṣmeṇa droṇena ca kṛpeṇa ca | pade pade bhagavatā vyāsena ca mahātmanā ||
Dhṛtarāṣṭra sprach: „Immer wieder wurde ich ermahnt — von Vidura, von Bhīṣma, von Droṇa, von Kṛpa, und auf Schritt und Tritt von dem gesegneten, großherzigen Vyāsa. Doch ich schenkte jenen gewichtigen Worten über rechte Lebensführung keinen wahren Gehorsam. Die Weisen sagten mir, was der Welt zuträglich sei: Duryodhana, den Sünder von verkehrtem Verstand, samt seinen Ministern zu töten — nur das diente dem Gemeinwohl. Aber von der Bindung an meinen Sohn überwältigt, tat ich es nicht.“
धृतराष्ट उवाच