Shloka 95
मातङ्ग–शक्रसंवादः
Mataṅga–Śakra Dialogue on Tapas, Status, and Moral Qualities
उस्रां पुष्टां मिषतीं विश्वभोज्या- मिरावतीं धारिणीं भूधराणाम् | शिष्टाश्रयाममृतां ब्रह्म॒कान्तां गड्जां श्रयेदात्मवान् सिद्धिकाम:,जो अमृतमय दूध देनेवाली, गौके समान सबको पुष्ट करनेवाली, सब कुछ देखनेवाली, सम्पूर्ण जगत्के उपयोगमें आनेवाली, अन्न देनेवाली तथा पर्वतोंको धारण करनेवाली हैं, श्रेष्ठ पुरुष जिनका आश्रय लेते हैं और जिन्हें ब्रह्माजी भी प्राप्त करना चाहते हैं; तथा जो अमृतस्वरूप हैं, उन भगवती गंगाजीका सिद्धिकामी जितात्मा पुरुषोंको अवश्य आश्रय लेना चाहिये
usrāṁ puṣṭāṁ miṣatīṁ viśvabhojyām irāvatīṁ dhāriṇīṁ bhūdharāṇām | śiṣṭāśrayām amṛtāṁ brahmakāntāṁ gaṅgāṁ śrayed ātmavān siddhikāmaḥ ||
Der Siddha sprach: Wer sich selbst beherrscht und nach geistiger Vollendung strebt, soll bei der Göttin Gaṅgā Zuflucht nehmen—bei ihr, die nährt und stets wachsam ist, der ganzen Welt zum Heil, Spenderin des Unterhalts und Trägerin der Berge; bei ihr, in der die Edlen Schutz finden, die selbst Brahmā zu erreichen begehrt, und deren Wesen Unsterblichkeit ist. Der Vers fasst Hingabe an Gaṅgā nicht als bloßes Lob, sondern als ethische Übung: Demut, Selbstmeisterung und Vertrauen auf eine reinigende heilige Gegenwart zum inneren Gelingen.
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Spiritual success (siddhi) is linked with self-mastery and taking refuge in a purifying, dharmic power symbolized by Gaṅgā. The verse teaches that devotion is most effective when paired with ātmavat (self-control) and when directed toward a universally beneficent, sanctifying presence.
A Siddha is describing the greatness of Gaṅgā through a chain of epithets—nourishing, world-benefiting, sustaining, refuge of the noble, desired even by Brahmā—and concludes with an injunction: the siddhi-seeking, disciplined person should resort to her.