माहात्म्यं द्विजमुख्यस्य सर्वमाख्यातवांस्तदा । भरतभूषण! रुक्मिणीकुमार प्रद्युम्नके पूछनेपर इस तरह मैंने उनसे विप्रवर दुर्वासाका सारा माहात्म्य कहा था ।।
māhātmyaṁ dvijamukhyasya sarvam ākhyātavāṁs tadā | bharatabhūṣaṇa! rukmiṇīkumāra pradyumnake pṛcchanepara isa taraha maiṁne unase vipravara durvāsākā sārā māhātmya kahā thā || tathā tvam api kaunteya brāhmaṇān satataṁ prabho
Vāyu sprach: „Damals berichtete ich vollständig von der Größe jenes erhabensten Brahmanen. O Schmuck des Bhārata-Geschlechts! Als Pradyumna, der Sohn der Rukmiṇī, mich fragte, erzählte ich ihm so die ganze Herrlichkeit des vortrefflichen Weisen Durvāsā. Ebenso, o Sohn der Kuntī, o Herr, sollst auch du die Brahmanen stets ehren und ihnen dienen.“
वायुदेव उवाच
The verse reinforces a dharmic ethic: one should consistently honor and serve Brahmins (as custodians of Vedic learning and ascetic discipline). The narrative authority of Durvāsā’s ‘māhātmya’ is used to ground this instruction in exemplary tradition.
Vāyu recalls that, when Pradyumna (son of Rukmiṇī) inquired, he narrated the full greatness of the sage Durvāsā. He then turns the recollection into direct counsel addressed to ‘Kaunteya’, urging continual respect toward Brahmins.