वेदांश्व॒ यो वेदयते5धिदेवो विधींश्व यश्चाश्रयते पुराणान् । कामे वेदे लौकिके यत्कलं च विष्वक्सेन: सर्वमेतत् प्रतीहि
vedāṁś ca yo vedayate ’dhidevo vidhīṁś ca yaś cāśrayate purāṇān | kāme vede laukike yat-kalaṁ ca viṣvaksenaḥ sarvam etat pratīhi ||
Bhīṣma sprach: „Obwohl er der Gott der Götter ist, befasst er sich mit den Veden und nimmt Zuflucht zu den alten Satzungen, wie sie in den Purāṇas bewahrt sind. Wisse mit fester Überzeugung: Welche Frucht auch immer aus begehrensgetriebenen Riten entsteht — ob vedisch oder weltlich — sie ruht letztlich allein in Śrī Kṛṣṇa (Viṣvaksena).“
भीष्म उवाच
That the ultimate ground and giver of all results—whether from Vedic rites or worldly actions, especially desire-driven (kāmya) pursuits—is Śrī Kṛṣṇa (Viṣvaksena). Therefore one should place trust in the supreme source rather than in ritual mechanics alone.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues instructing Yudhiṣṭhira on dharma and right orientation of religious life. Here he emphasizes Kṛṣṇa’s supremacy: even scriptural study and ancient ordinances point back to Him as the final basis of all karmic outcomes.