Shloka 29
दुर्वासा वै तेन नानयेन शक््यो गृहे राजन् वासयितुं महौजा: । तमेवाहुर्ऋषिमेकं पुराणं स विश्वकृद् विदधात्यात्मभावान्,राजन! इन श्रीकृष्णके सिवा दूसरा कोई ऐसा नहीं है जो अपने घरमें महातेजस्वी दुर्वासाको ठहरा सके। इनको ही अद्वितीय पुरातन ऋषि कहते हैं। ये ही विश्वनिर्माता हैं और अपने स्वरूपसे ही अनेक पदार्थोंकी सृष्टि करते रहते हैं
durvāsā vai tena nānyena śakyo gṛhe rājan vāsayituṃ mahaujāḥ | tam evāhur ṛṣim ekaṃ purāṇaṃ sa viśvakṛd vidadhāty ātmabhāvān rājan ||
Bhīṣma sprach: „O König, den machtvollen Weisen Durvāsā kann niemand im eigenen Haus beherbergen außer Ihm. Ihn allein nennt man den einen uralten, unvergleichlichen ṛṣi; er ist der Schöpfer des Weltalls und lässt aus seinem eigenen Wesen unaufhörlich die mannigfaltigen Gestalten des Seins hervorgehen.“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse elevates Krishna as uniquely capable of bearing and harmonizing overwhelming ascetic power (like Durvasa’s tejas) and presents him as the primeval seer and cosmic creator—implying that true refuge and the successful fulfillment of dharma (including hospitality) ultimately depend on the supreme divine ground.
Bhishma, instructing the king, remarks that the formidable sage Durvasa cannot be properly accommodated by anyone except Krishna. He then identifies Krishna as the unique ancient rishi and the creator who manifests the world from his own nature, explaining why only Krishna can safely host such a powerful ascetic.