अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
त॑ त्वां देवासुरनरास्तत्त्वेन न विदुर्भवम् मोहिता: खल्वनेनैव हृदिस्थेनाप्रकाशिना
taṁ tvāṁ devāsura-narās tattvena na vidur bhavam, mohitāḥ khalv anenaiva hṛdi-sthenāprakāśinā
Vāyu sprach: „Die Götter, die Asuras und die Menschen erkennen dich nicht wahrhaft, wie du bist, o Bhava (Śiva). Denn sie sind durch eben diese Macht getäuscht — im Herzen verborgen und nicht offenbar —, durch die der höchste Herr die Wesen unter dem Bann der Māyā hält. Darum verfehlen sie es, Mahādeva in seiner wirklichen Natur zu erkennen.“
वायुदेव उवाच
Even exalted beings—gods, asuras, and humans—fail to know Śiva’s true nature because māyā veils reality from within the heart; true knowledge requires inner illumination beyond delusion.
Vāyudeva addresses Mahādeva (Śiva), explaining why beings cannot recognize him correctly: an inner, unmanifest veiling power (māyā) keeps them deluded, so they miss his real form and greatness.