Shloka 53
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
धारानिनादैर्विहगप्रणादै: शुभैस्तथा बूंहितैः: कुज्जराणाम् | गीतैस्तथा किन्नराणामुदारै: शुभै: स्वनै: सामगानां च वीर,वीर! पर्वतशिखरोंसे झरते हुए झरनोंकी झर-झर ध्वनि, विहंगमोंके सुन्दर कलरव, हाथियोंकी गर्जना, किन्नरोंक उदार (मनोहर) गीत तथा सामगान करनेवाले सामवेदी विद्वानोंके मंगलमय शब्द उस वन-प्रान्तको संगीतमय बना रहे थे
dhārāninādair vihagapraṇādaiḥ śubhais tathā bṛṃhitaiḥ kuñjarāṇām | gītaiś tathā kinnarāṇām udāraiḥ śubhaiḥ svanaiḥ sāmagānāṃ ca vīra vīra |
Vāsudeva sprach: „O Held, o Held! Jene Waldgegend wurde durch glückverheißende Klänge zur Musik: durch das rauschende Tosen der Wasserfälle, die von Berggipfeln herabstürzten, durch die süßen Rufe der Vögel, durch das Trompeten der Elefanten, durch die edlen, bezaubernden Lieder der Kinnaras und durch die segensreichen Töne der Sāma-Sänger.“
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-religious mood created by śubha (auspicious) sounds: nature’s harmony and Vedic chant together sanctify a place, suggesting that environments shaped by purity, beauty, and sacred speech support dharmic reflection and right conduct.
Vāsudeva describes a forest-region near mountain-peaks as filled with layered sounds—waterfalls, birds, elephants, celestial Kinnara music, and Sāma-chanting—portraying a serene, spiritually charged setting.