Shloka 39
Umā–Maheśvara-saṃvāda: Varṇa-bhraṃśa, Ācāra (Vṛtta), and Karmic Ascent/Decline
भूयश्व या विष्णुपदे स्थिता या विभावसोभ्षापि पथे स्थिता या । देवाश्व॒ सर्वे सह नारदेन प्रकुर्वते सर्वसहेति नाम,गौओंने कहा--पूर्वकालमें ब्रह्मलोकके भीतर वज्रधारी इन्द्रके यज्ञमें “बहुले! समंगे! अकुतोभये! क्षेमे! सखी, भूयसी” इन नामोंका उच्चारण करके बछड़ोंसहित गौओंकी स्तुति की गयी थी, फिर जो-जो गौएँ आकाशमें स्थित थीं और जो सूर्यके मार्गमें विद्यमान थीं, नारदसहित सम्पूर्ण देवताओंने उनका 'सर्वसहा” नाम रख दिया
bhūyaś ca yā viṣṇu-pade sthitā yā vibhāvasoḥ api pathe sthitā yā | devāś ca sarve saha nāradena prakurvate sarva-saheti nāma ||
Viśvāmitra sprach: „Und ferner: Jene Kühe, die in Viṣṇus Bereich verweilen, und jene, die sogar auf dem Pfad des Vibhāvasu (der Sonne) verweilen — alle Götter zusammen mit Nārada verliehen ihnen den Namen ‘Sarvasahā’ (‘Allertragend’).“
विश्वामित्र उवाच
Educational Q&A
Endurance in service of sustaining life is honored as a divine virtue: beings that ‘bear all’ and support others are worthy of reverence, and their beneficent role is framed as aligned with cosmic order (dharma).
Viśvāmitra describes how cows associated with exalted cosmic stations—Viṣṇu’s realm and the Sun’s course—were collectively given the epithet ‘Sarvasahā’ by the gods along with Nārada, marking them as supremely enduring and supportive.