Shloka 25
Śāṇḍilī–Sumanā-saṃvāda: Sat-strī-samudācāra and Pati-dharma
Conduct of the Virtuous Wife
यज्ञदानतप:शीला नरा वै पुण्यकर्मिण: । येअभिद्रह्मन्ति भूतानि ते वै पापकृतो जना:,जो यज्ञ, दान और तपस्यामें प्रवीण रहते हैं, वे ही मनुष्य पुण्य कर्म करनेवाले हैं तथा जो प्राणियोंसे द्रोह करते हैं, वे ही पापाचारी समझे जाते हैं
vyāsa uvāca | yajñadānatapaḥśīlā narā vai puṇyakarmiṇaḥ | ye 'bhidruhṇanti bhūtāni te vai pāpakṛto janāḥ ||
Vyāsa sprach: Die Menschen, die sich dem Opfer, der Gabe und der Askese widmen, sind wahrhaft Täter des Verdienstes. Jene aber, die gegen Lebewesen Groll hegen und ihnen Schaden zufügen, sind als Sünder zu erkennen. Der Vers setzt das Maß des Dharma: innere Zucht und Großmut erheben, Feindseligkeit gegen Geschöpfe kennzeichnet den moralischen Abstieg.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Merit is defined by sustained commitment to yajña (sacred duty), dāna (generosity), and tapas (self-discipline), while sin is defined by hostility and harm toward living beings. Dharma is measured not only by ritual and ascetic practice but also by one’s attitude and conduct toward all creatures.
In Anuśāsana Parva’s instruction-focused setting, Vyāsa delivers a concise moral criterion: he distinguishes the truly virtuous from the sinful by contrasting religious-ethical practices (sacrifice, charity, austerity) with cruelty or malice toward beings.