Shloka 2
Śāṃtanu’s Ideal Rule; Devavrata’s Return; The Satyavatī Marriage Condition and Bhīṣma’s Vow (आदि पर्व, अध्याय ९४)
ययातिरुवाच यदन्तरिक्षं पृथिवी दिशश्व यत्तेजसा तपते भानुमांश्व । लोकास्तावन्न्तो दिवि संस्थिता वै ते नान्तवन्तः प्रतिपालयन्ति,ययातिने कहा--राजन्! पृथ्वी, आकाश और दिशाओंके जितने प्रदेशको सूर्यदेव अपनी किरणोंसे तपाते और प्रकाशित करते हैं; उतने लोक तुम्हारे लिये स्वर्गमें स्थित हैं। वे अन्तवान् न होकर चिरस्थायी हैं और आपकी प्रतीक्षा करते हैं
yayātir uvāca: yad antarikṣaṃ pṛthivī diśaś ca yat tejasā tapate bhānumāṃś ca | lokās tāvanto divi saṃsthitā vai te nāntavantaḥ pratipālayanti ||
Yayāti sprach: „O König, so weit sich Erde, Zwischenraum und die Himmelsrichtungen erstrecken—so weit die strahlende Sonne mit ihrem Glanz wärmt und erleuchtet—so viele Welten sind für dich im Himmel gegründet. Sie sind nicht von begrenzter Dauer; sie stehen beständig und warten auf dich.“
प्रतर्दन उवाच
Educational Q&A
The verse links cosmic measure to moral recompense: the extent of the Sun’s illumining power is used as an image for the vastness and stability of the heavenly realms reserved for a worthy king. It underscores the ethical idea that righteous conduct and merit can yield exalted, enduring results.
A speaker (here, Yayāti) addresses a king and assures him that immense heavenly worlds are already established for him—described through a cosmic comparison involving earth, mid-space, directions, and the Sun—and that these realms await his arrival.