Shloka 71
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
दृष्टवैव स च तां धीमांश्नकमे चारुहासिनीम् । दिव्यां तां वासवीं कन्यां रम्भोरुं मुनिपुड़व:,उसकी हँसी बड़ी मोहक थी, उसकी जाँघें कदलीकी-सी शोभा धारण करती थीं। उस दिव्य वसुकुमारीको देखकर परम बुद्धिमान् मुनिवर पराशरने उसके साथ समागमकी इच्छा प्रकट की
dṛṣṭvaiva sa ca tāṃ dhīmān śyāmakāṃ cāru-hāsinīm | divyāṃ tāṃ vāsavīṃ kanyāṃ rambhoruṃ munipuṅgavaḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Sobald der erhabene Weise sie erblickte—dunkel von Teint, mit bezauberndem Lächeln und Schenkeln, dem Bananenstamm verglichen—erkannte er in ihr eine strahlende Jungfrau himmlischer Herkunft. Von ihrer Schönheit getroffen, äußerte der höchstverständige Seher Parāśara den Wunsch, sich mit ihr zu vereinen.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical friction between a sage’s spiritual stature and human desire. It invites reflection on self-restraint (dama), responsible conduct of those in authority, and the moral importance of how desire is expressed and negotiated—especially when power asymmetry is present.
Vaiśampāyana narrates that the sage Parāśara sees a beautiful, dark-hued maiden with a captivating smile and describes her with conventional poetic epithets. Moved by attraction, he expresses the wish for sexual union with her, setting up the ensuing dialogue and events of this episode.