Shloka 21
Takṣaka’s agency, Parīkṣit’s rites, and Janamejaya’s enthronement (वैयासिक परम्परा-प्रसङ्गः)
तस्य स्कन्धे मृतं सर्प क्रुद्धो राजा समासजत् । समुत्क्षिप्प धनुष्कोट्या स चैनं समुपैक्षत,तब राजाने कुपित हो धनुषकी नोकसे एक मरे हुए साँपको उठाकर उनके कंधेपर रख दिया, तो भी मुनिने उनकी उपेक्षा कर दी
tasya skandhe mṛtaṃ sarpaṃ kruddho rājā samāsajat | samutkṣipya dhanuṣkoṭyā sa cainaṃ samupaikṣata ||
Als der König den Weisen weiterhin gleichgültig sah, ergrimmte er: Mit der Spitze seines Bogens hob er eine tote Schlange auf und legte sie dem Asketen auf die Schulter. Doch selbst dann schenkte der Heilige ihm keine Beachtung und bewahrte seine gelöste Fassung. Die Begebenheit zeigt, wie ungebändigter königlicher Zorn und verletzter Stolz zu Respektlosigkeit gegenüber einem selbstbeherrschten Heiligen führen können, während das Schweigen des Rishi das Ideal von Duldsamkeit und innerer Standhaftigkeit hervorhebt.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts two dispositions: the king’s anger-driven impulsiveness and the sage’s disciplined indifference. Ethically, it warns that pride and irritation can push even a ruler into adharma—disrespecting a holy person—while true tapas is shown through restraint and non-reactivity.
A king, frustrated that the sage does not respond to him, uses the tip of his bow to lift a dead snake and places it on the sage’s shoulder as an insult. The sage remains unmoved and ignores the act, setting the stage for the later consequences connected with this offense.