Shloka 12
Takṣaka’s agency, Parīkṣit’s rites, and Janamejaya’s enthronement (वैयासिक परम्परा-प्रसङ्गः)
मृगान् विध्यन् वराहांश्व तरक्षून् महिषांस्तथा । अन््यांश्व विविधान् वन्यांश्वचार पृथिवीपति:,महाराज परीक्षित् वराह, तरक्षु (व्याप्रविशेष), महिष तथा दूसरे-दूसरे नाना प्रकारके वनके हिंसक पशुओंका शिकार खेलते हुए वनमें घूमते रहते थे
mṛgān vidhyan varāhāṁś ca tarakṣūn mahiṣāṁs tathā | anyāṁś ca vividhān vanyāṁś cacāra pṛthivīpatiḥ ||
Śaunaka sprach: König Parīkṣit, der Herr der Erde, streifte im Wald umher, der Jagd ergeben—er erlegte Hirsche, Eber, tarakṣus, Büffel und andere mannigfaltige Wildtiere. Der Vers verortet den König im kṣatriyahaften Milieu königlichen Waidwerks und der Macht und deutet zugleich die ethische Spannung an, die Jagd und Begegnungen im Wald im moralischen Kosmos des Epos hervorrufen können.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights royal power expressed through hunting, while implicitly setting up the Mahābhārata’s recurring ethical question: how a ruler’s actions—even customary ones like the hunt—can lead to moral consequences when undertaken in heedlessness or excess.
Śaunaka describes King Parīkṣit moving about in the forest on a hunt, shooting various wild animals such as deer, boars, tarakṣus, and buffaloes.