Shloka 17
Ādi-parva Adhyāya 33: Vāsuki’s Council on Averting the Sarpa-satra
ध्वजं च चक्रे भगवानुपरि स्थास्यसीति तम् | एवमस्त्विति तं देवमुक्त्वा नारायणं खग:,हरन्तममृतं रोषाद् गरुडं पक्षिणां वरम् | भगवान् विष्णुने गरुडको अपना ध्वज बना लिया--उन्हें ध्वजके ऊपर स्थान दिया और कहा--'इस प्रकार तुम मेरे ऊपर रहोगे।' तदनन्तर उन भगवान् नारायणसे “एवमस्तु' कहकर पक्षी गरुड वहाँसे वेग-पूर्वक चले गये। महान् वेगशाली गरुड उस समय वायुसे होड़ लगाते चल रहे थे। पक्षियोंके सरदार उन खगश्रेष्ठ गरडको अमृतका अपहरण करके लिये जाते देख इन्द्रने रोषमें भरकर उनके ऊपर वज़से आघात किया
śaunaka uvāca | dhvajaṃ ca cakre bhagavān upari sthāsyasīti tam | evam astv iti taṃ devam uktvā nārāyaṇaṃ khagaḥ | harantam amṛtaṃ roṣād garuḍaṃ pakṣiṇāṃ varam |
Der erhabene Nārāyaṇa machte ihn zu seinem Banner und sprach: „Du sollst über mir weilen.“ Der Vogel Garuḍa antwortete dem Gott Nārāyaṇa: „So sei es“, und zog in jäher Schnelle davon. Als Garuḍa, der Erste unter den Vögeln, das amṛta davontrug, traf ihn Indra, von Zorn entbrannt, mit dem vajra, dem Donnerkeil.
शौनक उवाच
Educational Q&A
Divine recognition is granted to strength when it is aligned with a higher purpose: Nārāyaṇa honors Garuḍa by placing him as a sacred emblem, while Indra’s wrathful strike represents the guardian’s duty to protect what is entrusted to the gods. The passage juxtaposes honor (reward for service) with accountability (consequences of taking amṛta).
After Nārāyaṇa appoints Garuḍa as His banner and grants him a place above Him, Garuḍa assents and departs at great speed. As he carries off the nectar of immortality, Indra—angered—attacks him with the thunderbolt.