Shloka 31
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
तावुभौ भक्षयित्वा तु स तार्क्ष्य: कूर्मकुञ्जरौ । ततः पर्वतकूटाग्रादुत्पपात महाजव:,इस प्रकार कछुए और हाथी दोनोंको खाकर महान् वेगशाली गरुड पर्वतकी उस चोटीसे ही ऊपरकी ओर उड़े
tāv ubhau bhakṣayitvā tu sa tārkṣyaḥ kūrma-kuñjarau | tataḥ parvata-kūṭāgrād utpapāta mahājavaḥ ||
Nachdem er beide—Schildkröte und Elefant—verschlungen hatte, sprang Tārkṣya (Garuḍa), von gewaltiger Schnelligkeit, vom Gipfel des Berges selbst empor in die Höhe. Die Begebenheit betont die unwiderstehliche Kraft eines Wesens, das nach seiner angeborenen Macht und Bestimmung handelt, und deutet zugleich die schweren Folgen an, wenn Geschöpfe sich in Feindschaft verstricken und von einem stärkeren Werkzeug des Schicksals eingeholt werden.
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights overwhelming strength and swiftness operating in accordance with innate nature and destiny; it also suggests that entrenched conflict can end disastrously when a greater power intervenes.
Kaśyapa narrates that Garuḍa (Tārkṣya) eats both the tortoise and the elephant and then launches himself upward from the summit of a mountain peak with great speed.